Nowe teorie

Nowe teorie

Nowe teorie

Johannes Kepler urodził się w Niemczech. Wykładał matematykę w Grazu, w Austrii, skąd wyjechał do Pragi, gdzie był asystentem Brahego. Umierając, Brahe zostawił mu swoje odkrycia astronomiczne, z pouczeniem, aby użył ich do obalenia teorii Kopernika. Kepler pracował przez lata nad orbitami planet, lecz informacje, które zebrał, nie pasowały ani do teorii Brahego, ani Kopernika. Dowiódł, że choć planety rzeczywiście poruszają się wokół Słońca, ich drogi nie są idealnymi kołami, lecz elipsami. Udowodnił też, iż prędkość ruchu planet jest różna, stosownie do ich odległości od Słońca. Na tych teoriach bazują trzy prawa Keplera o ruchu planet. Kepler zorientował się, że Słońce ma bardzo duży wpływ na ruch planet. Opublikował wiele swych teorii w dziełach: „Nowa astronomia" (1609) i „Zarys astronomii kopernikańskiej" (1621). Jego prace miały znaczący wpływ na wielu późniejszych naukowców, choć w owych czasach niewielu jeszcze uświadamiało sobie ich znaczenie. Newton wykorzystał prawa Keplera do formułowania swojej teorii grawitacji.

Poznawanie ludzkiego ciała

W średniowieczu podstawą wiedzy medycznej w Europie były dzieła Galena i innych lekarzy starożytnych. Jednak w XII wieku, kiedy przetłumaczono na łacinę greckie i arabskie pisma medyczne, do zachodniej Europy zaczęły docierać nowe poglądy. Lekarze i naukowcy podawali w wątpliwość teorie starożytne, aby z biegiem czasu zastępować je własnymi. Philippus Aureolus Theophrastus Bombastus von Hohenheim, znany też jako Paracelsus, urodził się w Szwajcarii, koło Zurichu. Studiował na uniwersytecie w Ferrarze we Włoszech, później był chirurgiem wojskowym. Paracelsus był gwałtownym '' człowiekiem, który ''irytował nawet swoich najlepszych przyjaciół. Bogaczom wystawiał wysokie rachunki, ale ludzi biednych leczył za darmo. Przybrał imię Paracelsus, ponieważ nie zgadzał się z rzymskim lekarzem Celsusem i innymi lekarzami. (Para znaczy po grecku ponad lub przeciw). W 1527 r. Paracelsus został profesorem medycyny na uniwersytecie w Bazylei, gdzie prowadził też z powodzeniem praktykę lekarską. Miał wiele zatargów z autorytetami medycznymi, a po tym, jak publicznie spalił dzieła Galena i Awicenny, musiał opuścić Bazyleę. Przez resztę swego życia podróżował po Europie, nigdzie nie przebywając dłużej niż dwa lata. Zmarł w Austrii.

Wielki anatom

Andreas Yesalius (Wesaliusz) urodził się w Brukseli; był synem aptekarza cesarza rzymskiego Karola V. Początkowo studiował w Louvain (obecnie w Belgii), później na uniwersytecie w Paryżu, ale wojna zmusiła go do powrotu do Louvain. Wesaliusz zainteresował się anatomią człowieka, czyli nauką o budowie ciała. Aby zdobyć gruntowną wiedzę na ten temat, musiał przeprowadzać sekcje zwłok (rozcinać je). Ponieważ prawo tego zabraniało, musiał czasem wykradać zwłoki z grobów lub zdejmować ciała z szubienicy. W 1537 r. rozpoczął studia w szkole medycznej w Padwie we Włoszech, jednej z najsławniejszych uczelni w Europie. Miał już tak ogromną wiedzę, że nadano mu doktorat pozaledwie dwóch dniach egzaminów, a później mianowano wykładowcą anatomii. Później został nadwornym lekarzem Karola V. W 1564 r. Wesaliusz utonął podczas katastrofy morskiej, wracając do Madrytu z pielgrzymki do Jerozolimy. Podczas pobytu w Padwie Wesaliusz przeprowadził wiele sekcji zwłok, używając do tego zarówno ludzkich zwłok, jak i zwierzęcych. Wszystkie sekcje robił sam, a dużych schematów używał jako pomocy naukowych dla swych studentów. Jednak rysunki te nadal bazowały na teoriach Galena. Wesaliusz zauważył powoli wiele różnic między poglądami Galena a wynikami swoich sekcji. W 1539 r. był j gotów udowodnić, opisy Galena pasowały bardziej do opisu ciała małpy niż człowieka. W 1543 r. opublikował dzieło „De humani corporis fabrica" („O budowie ciała ludzkiego"), jedną z najświetniejszych w dziejach książek naukowych.

reklama

Odchudzanie

www.klubodchudzania.pl www.antykoncepcja.net www.astmaoskrzelowa.pl