Leczymy nowotwory mózgu i rdzenia kręgowego w oparciu o skoordynowaną pracę całego zespołu specjalistów.

Przerzuty do mózgu to zmiany, które powstają z komórek nowotworu rozwijającego się pierwotnie w innym narządzie, najczęściej w płucu, piersi lub skórze. Są jednym z najczęstszych nowotworów wewnątrzczaszkowych u dorosłych. Objawy zależą od liczby i umiejscowienia ognisk, a należą do nich bóle głowy, napady padaczkowe, osłabienie kończyn oraz zaburzenia mowy i pamięci. Podstawą rozpoznania jest rezonans magnetyczny, często uzupełniony badaniami całego organizmu. Wybór leczenia zależy od liczby przerzutów, ich położenia oraz stanu ogólnego pacjenta. Pojedyncze zmiany można usuwać operacyjnie lub leczyć precyzyjną radioterapią stereotaktyczną. Leczenie prowadzimy zespołowo, w ścisłej współpracy z onkologiem prowadzącym chorobę podstawową. Naszym celem jest wydłużenie życia oraz utrzymanie jego dobrej jakości.

Glejaki należą do najczęstszych pierwotnych nowotworów mózgu i powstają z komórek glejowych, które w prawidłowych warunkach odżywiają oraz chronią komórki nerwowe. Ich przebieg bywa bardzo różny, od zmian o powolnym wzroście po postaci złośliwe wymagające pilnego leczenia. Najczęstsze objawy to bóle głowy, napady padaczkowe, zaburzenia mowy, widzenia lub siły mięśniowej, a także zmiany zachowania. Podstawą rozpoznania jest rezonans magnetyczny, a ostateczną diagnozę stawia neuropatolog na podstawie badania pobranej tkanki. Leczenie zwykle rozpoczyna się od operacji, której celem jest możliwie bezpieczne usunięcie guza z zachowaniem ważnych funkcji mózgu. W wielu przypadkach po zabiegu stosuje się radioterapię oraz leczenie systemowe, dobrane do typu nowotworu. Rokowanie zależy od rodzaju glejaka, jego umiejscowienia oraz odpowiedzi na leczenie, dlatego każdy plan ustalamy indywidualnie.

Oponiaki to najczęściej łagodne guzy, które rozwijają się z opon otaczających mózg i rdzeń kręgowy, a rosną zwykle powoli. Przez długi czas mogą nie dawać żadnych objawów i bywają wykrywane przypadkowo podczas badań obrazowych. Gdy guz osiąga większe rozmiary, może powodować bóle głowy, napady padaczkowe, osłabienie kończyn lub zaburzenia widzenia. Rozpoznanie opiera się przede wszystkim na rezonansie magnetycznym z podaniem kontrastu. Niewielkie i bezobjawowe oponiaki często wymagają jedynie regularnej obserwacji. W przypadku guzów rosnących lub dających objawy podstawową metodą leczenia jest operacyjne usunięcie zmiany. U części pacjentów, gdy całkowite usunięcie nie jest możliwe, stosuje się uzupełniająco radioterapię. Rokowanie w oponiakach łagodnych jest zwykle dobre, zwłaszcza po całkowitym usunięciu guza.

Guzy okołosiodłowe to zmiany rozwijające się w okolicy siodła tureckiego, czyli w miejscu, w którym mieści się przysadka mózgowa. Jest to obszar szczególnie delikatny, ponieważ sąsiaduje z nerwami wzrokowymi, dużymi naczyniami oraz strukturami sterującymi gospodarką hormonalną. Nawet niewielkie guzy mogą powodować zaburzenia widzenia, bóle głowy oraz zaburzenia hormonalne. Podstawą rozpoznania jest rezonans magnetyczny z kontrastem, zwykle uzupełniony badaniami hormonalnymi oraz konsultacją okulistyczną i endokrynologiczną. Leczenie dobieramy indywidualnie, a wiele zmian usuwamy metodą małoinwazyjną przez nos, bez otwierania czaszki. Celem operacji jest bezpieczne usunięcie guza z zachowaniem wzroku oraz prawidłowej równowagi hormonalnej. Każdy przypadek prowadzimy zespołowo, we współpracy z endokrynologiem i okulistą.

Guzy nadnamiotowe to zmiany położone w górnej części mózgu, powyżej namiotu móżdżku, czyli w obrębie półkul mózgowych. Jest to najczęstsza lokalizacja guzów wewnątrzczaszkowych u dorosłych, a same guzy mogą mieć bardzo różny charakter. Objawy zależą od umiejscowienia zmiany i obejmują napady padaczkowe, bóle głowy, osłabienie kończyn oraz zaburzenia mowy, widzenia lub zachowania. Podstawą rozpoznania jest rezonans magnetyczny z kontrastem, a charakter guza potwierdza badanie neuropatologiczne. Leczenie zwykle rozpoczyna się od operacji, której celem jest możliwie bezpieczne usunięcie guza z zachowaniem ważnych funkcji mózgu. W wybranych przypadkach stosujemy uzupełniająco radioterapię lub leczenie systemowe. Zabiegi prowadzimy z użyciem neuronawigacji i monitorowania funkcji mózgu, aby maksymalnie chronić układ nerwowy. Plan leczenia zawsze ustalamy indywidualnie i omawiamy zespołowo.

Guzy podnamiotowe to zmiany położone poniżej namiotu móżdżku, w obrębie tylnej jamy czaszki, czyli w okolicy móżdżku, pnia mózgu i czwartej komory. Jest to przestrzeń stosunkowo ciasna, dlatego nawet niewielkie guzy mogą szybko dawać objawy i utrudniać przepływ płynu mózgowo-rdzeniowego. Do typowych dolegliwości należą bóle głowy, nudności, zaburzenia równowagi i chodu oraz zawroty głowy, a niekiedy podwójne widzenie. Podstawą rozpoznania jest rezonans magnetyczny z kontrastem, który dokładnie pokazuje położenie zmiany wobec pnia mózgu. Leczeniem z wyboru jest zwykle operacyjne usunięcie guza, prowadzone z użyciem mikroskopu i monitorowania funkcji nerwowych. W części przypadków konieczne jest odbarczenie wodogłowia oraz leczenie uzupełniające dobrane do typu guza. Ze względu na sąsiedztwo ważnych struktur każdy zabieg planujemy szczególnie ostrożnie i omawiamy zespołowo.

Guzy układu komorowego to zmiany rozwijające się wewnątrz komór mózgu, czyli przestrzeni, w których powstaje i krąży płyn mózgowo-rdzeniowy. Ich głównym zagrożeniem jest blokowanie przepływu płynu, co prowadzi do wodogłowia i wzrostu ciśnienia wewnątrzczaszkowego. Typowe objawy to napadowe bóle głowy, nudności, zaburzenia równowagi, a niekiedy zaburzenia świadomości. Podstawą rozpoznania jest rezonans magnetyczny, który precyzyjnie pokazuje umiejscowienie i wielkość zmiany. Leczeniem z wyboru jest usunięcie guza, coraz częściej metodą małoinwazyjną z użyciem endoskopu. W wybranych przypadkach konieczne jest dodatkowe odbarczenie wodogłowia. Rokowanie po całkowitym usunięciu łagodnej zmiany jest zwykle bardzo dobre, a plan leczenia zawsze ustalamy indywidualnie.

Guzy kąta mostowo-móżdżkowego rozwijają się w wąskiej przestrzeni między móżdżkiem, pniem mózgu a kością skroniową, w bliskim sąsiedztwie nerwów odpowiadających za słuch, równowagę i ruchy twarzy. Najczęstsze zmiany w tej okolicy to nerwiaki (osłoniaki) oraz oponiaki. Charakterystyczne objawy to postępujące pogorszenie słuchu w jednym uchu, szumy uszne oraz zaburzenia równowagi, a w większych guzach także drętwienie twarzy. Rozpoznanie stawiamy na podstawie rezonansu magnetycznego oraz badań słuchu. Niewielkie zmiany można bezpiecznie obserwować, kontrolując je w regularnych badaniach. W przypadku wzrostu lub nasilenia objawów stosujemy leczenie operacyjne albo precyzyjną radioterapię. Celem operacji jest usunięcie guza z zachowaniem funkcji nerwu twarzowego oraz, w miarę możliwości, słuchu. Zabiegi w tej okolicy wymagają dużego doświadczenia w chirurgii podstawy czaszki.

Guzy otworu żyły szyjnej rozwijają się w okolicy podstawy czaszki, w miejscu, przez które przebiegają duża żyła szyjna wewnętrzna oraz ważne nerwy czaszkowe. Najczęstszą zmianą w tej lokalizacji jest przyzwojak (kłębczak), zwykle łagodny, lecz obficie unaczyniony guz. Objawy wynikają z ucisku nerwów i mogą obejmować chrypkę, zaburzenia połykania, szumy uszne oraz pogorszenie słuchu. Podstawą rozpoznania są rezonans magnetyczny i tomografia komputerowa, często uzupełnione badaniami naczyniowymi. W wybranych przypadkach przed operacją wykonuje się zamknięcie naczyń guza (embolizację), aby zmniejszyć krwawienie podczas zabiegu. Leczenie dobieramy indywidualnie, łącząc techniki mikrochirurgiczne z precyzyjną radioterapią, jeśli jest potrzebna. Celem jest bezpieczne usunięcie zmiany z zachowaniem funkcji nerwów czaszkowych. Każdy przypadek omawiamy zespołowo, planując leczenie z najwyższą ostrożnością.